Koken. Als alleenstaande inwoner wordt je gedwongen veroordeeld tot het fornuis. Frituren, pizzeria’s en Chinezen te over in een omtrek van 5 tot 10 killometer, maar ik zwicht niet, net zomin de portemonnee.
Kookboeken. Een hulpmiddel, een houvast, ik zou ze niet kunnen schrijven. Stap per stap volg ik de instructies op. Eerst de nodige ingrediënten opschrijven. Wat ligt verscholen te stinken en te rotten in de kasten? Hop, op de fiets naar de winkel voor groenten en vlees. Een konijn, merguez, vlees voor 2 menu’s. Het weekend overleef ik alvast met verve, denk ik, hoop ik in stilte.
Groenten snijden, geduldig een knorrende, hongerige maag sussen die na de fysieke inspanningen verder op de proef wordt gesteld. Waar een wil is, is een weg! Eén druk op de knop en het fornuis wordt ontstoken. Olijfolie, vlees knapperig bruin bakken, groenten toevoegen, bakken of stoven en laten sudderen. Champignons, courgette, aubergine, ajuin, look en tomatenblokjes als constante. Een glas fruitsap, het lichaam vochtig houden, gefocust en geduldig.
Tijd. Wat als ik even 5 minuten had … Wat dan? Misschien? Niets, jezelf niets wijsmaken. Sorry van het dode konijntje. Excuses voor het dode beest dat in een pikant worstje werd gepropt. Ziedaar: konijn met tomaat-basilicumsaus en zuiderse couscous met merguez, aangevuld met een scheut van eigen bodem: Gauloise. En de restjes? Die heb ik in een doosje in het diepvriesvak gestopt. En de rest van het bier? Dat ligt verder te rijpen in de Cuba-kamer.
0 Reacties tot “Koken met Jesus”