Nieuw volk in de stad. Ze menen het oprecht goed. Geen narigheid, enkel een bed, een tafel, wat stoelen en een zetel om tot rust te komen. Meer hebben ze (voorlopig) niet nodig. Verhuisd zijn ze van de Suburbs, de Outskirts naar de City. En volgens hen wonen enkel zij in het juist deel van deze City. Op de bergflanken, aan de juiste kant van de vallei. Het stadsdeel waar ik ben opgegroeid, groot geworden, uren heb gespeeld, gewandeld, gelopen … . Nu wonen zij er en claimen ze direct het voorrecht van de oprechte en waarachtige citizen. Ik woon aan de overzijde van het water, de ‘andere’ bergflank. De kant waar sociale randgevallen, ouderen en loslopend wild rondzwerven.
Echt? Tuurlijk niet! Ben je nu niet gechoqueerd? Goed. Nieuwelingen in de City, ze hebben nog héél wat te leren. Weten zij dan niet dat het stadsleven grillig kan zijn. Bepaalde gewoontes leer je er snel af. Glimlachen naar oudjes bijvoorbeeld. Gemeen kijken is hun voorrecht, angstig wezen voor de straatstenen ook. Durf niet te lachen, een vluchtige ‘goedendag’ kan er afhankelijk van het weer bij goed geluk nog in alle haast af. Niet op de hoogte zijn van de meest recente roddels, begin maar te blozen. Ik ken ze allerminst, heb er ook geen behoefte aan. Je mag heus tegendraads zijn volgens de onuitgesproken richtlijnen van het stadsleven.
Fijne gasten die nieuwelingen, City Boys noemen ze zichzelf. Ik ben er al mee gaan lopen. Hun kennis van de looproutes in de omgeving is voorlopig nog een mager beestje. Nood aan een goede opleiding, dat hebben zij nodig. Van de Outskirts naar de City verhuizen, een gewaagde zet moet ik toegeven. Pas op voor het City-leven, bescherm je gezicht en lichaam. Snotneuzen lopen overal rond, zowel in het centrum als in de rand.
0 Reacties tot “City Boys”